خانه / زمینه ساز ظهور / ادعیه ها / مفاتیح الجنان – ترجمه آیت الله انصاریان – قسمت ششم

مفاتیح الجنان – ترجمه آیت الله انصاریان – قسمت ششم

دعاى فرج امام زمان (عج)
یازدهم: کفعمى در کتاب «بلد الامین» فرموده: این دعا دعاى امام زمان (عج) است که آن را به شخصى که در زندان بود تعلیم داد، پس آن زندانى با خواندن آن آزاد شد:
خدایا گرفتارى بزرگ شد، و پوشیده بر ملا گشت، و پرده کنار رفت، و امید بریده گشت، و زمین تنگ شد، و خیرات آسمان دریغ شد و پشتیبان تویى، و شکایت تنها به جانب تو است، در سختى و آسانى تنها بر تو اعتماد است، خدایا! بر محمّد و خاندان محمّد درود فرست آن صاحبان فرمانى که اطاعتشان را بر ما فرض نمودى، و به این سبب مقامشان را به ما شناساندى، پس به حق ایشان به ما گشایش ده، گشایشى زود و نزدیک همچون چشم بر هم نهادن یا زودتر، اى محمّد و اى على، اى على و اى محمّد، مرا کفایت کنید، که تنها شما کفایت‏کنندگان منید، و یارى‏ام دهید که تنها شما یارى‏کنندگان منید، اى مولاى ما اى صاحب زمان، فریادرس، فریادرس، فریادرس، مرا دریاب، مرا دریاب، مرا دریاب، اکنون، اکنون، اکنون، با شتاب، با شتاب، با شتاب، اى مهربان‏ترین‏  

مهربانان به حق محمّد و خاندان پاک او.

دوازدهم: کفعمى در کتاب «مصباح» فرموده است: این دعاى حضرت مهدى (عج) است:

خدایا، توفیق فرمانبرى، و دورى از نافرمانى، و درستى نهاد و شناخت واجبات را روزى ما بدار و ما را به هدایت و پایدارى گرامى دار، و زبانمان را به راستگویى و حکمت استوار ساز، و دلهایمان را از دانش و بینش پر کن، و شکمهایمان را از حرام و شبهه پاک فرما، و دستانمان را از ستم و دردى بازدار و دیدگانما را از ناپاکى و خیانت فرو بند، و گوشهایمان را از شنیدن بیهوده و غیبت ببند، و و بر دانشمندانمان زهد و خیرخواهى و بر دانش‏آموزان تلاش و شوق، و بر شنوندگان پیروى و پندآموزى، و بر بیماران شفا و آرامش، و بر مردگان مهر و رحمت، و بر پیران متانت و آرامش، و بر جوانان بازگشت و توبه و بر زنان حیا و پاکدامنى و بر ثروتمندان فروتنى و گشادگى، و بر تنگدستان شکیبایى و قناعت، و بر جنگجویان نصر و پیروزى، و بر اسیران آزادى و راحتى، و بر حاکمان دادگسترى و دلسوزى، و بر زیردستان انصاف و خوشرفتارى تفضّل فرما، و حاجیان و زیارت‏کنندگان را در زاد و خرجى برکت ده، و آنچه را بر ایشان از حج و عمره واجب کردى توفیق اتمام عنایت کن‏

به فضل و رحمتت اى مهربان‏ترین مهربانان.
سیزدهم: در «مهج الدّعوات» ذکر شده است که این دعا دعاى حضرت حجّت (عج) است:
خدایا! به حق کسى‏که با تو راز گفت، و به حق کسى‏که در خشکى و دریا تو را خواند، درود فرست بر محمّد و خاندان محمّد و بر تهیدستان از مردان و زنان با ایمان توانگرى و ثروت عطا فرما، و بر بیماران اهل ایمان از مردان و زنان شفا و تندرستى عطا فرما، و بر زندگانشان لطف و کرامت، و بر مردگان مردان و زنان با ایمان آمرزش و رحمت، و بر غریبان مردان و زنان با ایمان بازگشت به وطن با سلامتى و بهره‏مندى عنایت فرما، به حق محمّد و همه اهل بیت او.
دعاى استغاثه به حضرت قائم عجّل اللّه فرجه‏
چهاردهم: سیّد على خان شیرازى در کتاب «کلم طیّب» فرموده است: این دعا دعاى استغاثه به حضرت صاحب الزّمان (صلوات الله علیه) است، هر کجا که باشى دو رکعت نماز بجاى آر و سپس زیر آسمان رو به قبله بایست و بگو:
سلام کامل، تمام، همه‏جانبه و فراگیر خدا، و درود همیشگى، و برکات پاینده و برازنده حق بر حجت خدا و جانشین او در زمین و تمامى سرزمینها، و خلیفه او بر همه خلق و بندگان، آن که از نسل نبوّت، و باقیمانده عترت، و از برگزیدگان است، صاحب زمان و آشکار کننده ایمان، و معلّم احکام قرآن، و پاک کننده زمین و گستراننده عدالت در طول و عرض جهان و حجّت پایدار، مهدى، آن امام مورد انتظار، پسندیده، و فرزند امامان پاک، جانشین و فرزند جانشینان پسندیده، رهبر معصوم و فرزند پیشوایان راهبر معصوم، سلام بر تو اى عزّت‏بخش اهل ایمان و همه آنان‏که ناتوانشان شمردند، سلام بر تو اى خوار کننده کافران گردنکش و ستمکار، سلام بر تو اى سرورم اى صاحب الزّمان، سلام بر تو اى فرزند رسول خدا، سلام بر تو اى فرزند امیر مؤمنان، سلام بر تو اى فرزند فاطمه زهرا، سرور بانوان جهان، سلام بر تو اى فرزند امامان، آن حجّتهاى معصوم، و اى پیشواى همه خلایق، سلام بر تو اى سرورم، سلامى با کمال خلوص به تو در ولایت و پیروى، گواهى میدهم که مانا تو امام راه یافته در گتار و کردارى، و تویى آن‏که زمین را با عدل‏وداد پر کنى، پس از آنکه از ستم و جور پر شد، پس خدا در گشایش کارت شتاب ورزد، و آمدنت را آسان نماید، و زمانت را نزدیک فرماید، و بر یاران و یاورانت بیفزاید، و به آنچه به تو وعده داده وفا کند، که خدا راستگوترین گویندگان است که در قرآن فرموده: «و ما مى‏خواهیم بر کسانى که در زمین ناتوان شمرده شده‏اند منّت نهیم و آنان را پیشوایان و وارثان قرار دهیم»، اى سرورم اى صاحب الزّمان، اى فرزند رسول خدا، حاجت من این و آن است. و بجاى کذا و کذا حاجات خود را بیان کند و بگوید در برآورده شدن حاجاتم نزد خدا واسطه شو، من با حاجاتم به سوى تو رو نمودم، چون مى‏دانم شفاعت تو نزد خدا پذیرفته مى‏شود و مقام تو در بارگاهش بس ستوده است، پس به حق آن‏که شما ربا به امر خویش خاص گرداند و براى بیان اسرارش برگزید، و به حق جایگاهى که شما در پیشگاه خدا دارى که تنها بین شما و اوست، برآوردن خواهشم، و اجابت دعایم، و برطرف شدن اندوهم را از خدا بخواه. سپس بخواه هرچه خواهى که به خواست خدا برآورده شود.
مؤلّف گوید: بهتر آن است که در رکعت اوّل این نماز پس از سوره «حمد» سوره «انّا فتحنا» و در رکعت دوّم پس از سوره «حمد» سوره‏ «اذا جاء نصر اللّه» خوانده شود.
فصل هشتم در بیان مناجات‏ها است‏
مناجات خمس عشره
مناجات خمس عشره [یعنى مناجاتهاى پانزده‏گانه‏] از مولاى ما على بن الحسین علیهما السلام است، علّامه مجلسى رحمه اللّه علیه در کتاب بحار الانوار فرموده است: من این مناجات را به روایت از آن حضرت در کتابهاى بعضى از علما (رضوان اللّه علیهم) یافتم.
المناجاه الاولى: مناجاه التائبین‏
مناجات اوّل: رازونیاز توبه‏کنندگان‏
به نام خدا که رحمتش بسیار و مهربانى‏اش همیشگى است‏
خدایا! گناهان بر من لباس خوارى پوشانده، و دورى از تو جامه درماندگى بر تنم پیچیده، و بزرگى جنایتم دلم را میرانده، پس آن را با توبه به درگاهت زنده کن، اى آرزویم و مرادم و خواسته‏ام و امیدم، به عزّتت سوگند براى گناهانم آمرزنده‏اى جز تو نمى‏یابم، و براى دل‏شکستگى‏ام جبران‏کننده‏اى جز تو نمى‏بینم، به پیشگاهت با توبه و انابه فروتنى نمودم، و با ذلّت و خوارى، به درگاهت تسلیم شدم، اگر مرا از درگاهت برانى به که روى آورم؟ و اگر از آستانت بازگردانى به که پناه برم؟ در این حال افسوس از شرمندگى و رسوایى‏ام، و دریغ از زشتى کردار و فراهم آوردن گناهانم، اى آمرزنده گناهان بزرگ، و اى جبران کننده استخوان شکسته، از تو درخواست مى‏کنم که گناهان تباه‏کننده‏ام را بر من ببخشایى، و بر من بپوشانى پنهانکاریهاى رسواکننده‏ام را، و مرا در عرصه قیامت از نسیم گذشت و آمرزشت بى‏بهره مگذارى، و از پوشش زیباى چشم‏پوشى‏ات عریان و بى‏پوشش رها نسازى، خدایا سایه رحمتت را بر گناهانم بینداز، و ابر مهربانى‏ات را به سوى عیبهایم گسیل کن، خدایا آیا برده فرارى جز به جانب مولایش باز مى‏گردد؟ یا کسى به او از خشم مولایش جز مولایش پناه مى‏دهد؟ خدایا اگر پشیمانى از گناه توبه است، پس به عزّتت سوگند که من از پشیمانانم، و اگر آمرزش‏طلبى از خطاکارى سبب فرو ریختن خطاها از پرونده است، من از آمرزش خواهانم، حق رضایت با توست تا راضى شوى، خدایا با قدرتت بر من توبه‏ام را بپذیر، و با بردبارى‏است نسبت به من از من درگذر، و با آگاهى‏ات از حال من با من مدارا فرما، خدایا تویى که به روى بندگانت درى به سوى بخششت گشودى و آن را توبه نامیدى، و خود فرمودى: «بازگردید به جانب خدا، بازگشتى خالصانه»، پس عذر کسى‏که از ورود به این در پس از گشوده شدنش غفلت ورزد چه مى‏تواند باشد؟ خدایا اگر نافرمانى و گناه از بنده‏ات زشت بود، پس گذشت از جانب تو  زیباست، خدایا نخستین، کسى نیستم که تو را نافرمانى کرده و حضرتت توبه‏پذیرش شدى، و خود را در معرض احسانت قرار داده و تو مرا مورد احسانش قرار دادى، اى پاسخگوى درماندگان، اى برطرف کننده زیان، اى بزرگ نیکى، اى داناى نهان، اى زیبا پرده‏پوش، به جود و کرمت به سوى تو شفاعت مى‏جویم، و توسّل مى‏کنم نزد تو به فضل و رحمتت دعایم را اجابت کن، امیدم را به خود ناامید مساز، و توبه‏ام را بپذیر، و با احسان و مهرت خطاهایم را نادیه گیر، اى مهربان‏ترین مهربانان.
المناجاه الثانیه: مناجاه الشّاکین‏
مناجات دوّم: رازونیاز شاکیان‏
به نام خدا که رحمتش بسیار و مهربانى‏اش همیشگى است‏
خدایا از نفسى که فراوان به بدى فرمان میدهد به تو شکایت مى‏کنم، همان نفسى که شتابنده به سوى خطا، و آزمند به انجام گناهان، و در معرض خشم توست، نفسى که مرا به راه هلاکت مى‏کشاند، و هستى‏ام را نزد تو از پست‏ترین تباه‏شدگان قرار مى‏دهد، بیماریهایش بسیار، آرزویش دراز است، اگر گزندى به او در رسد بى‏تابى مى‏کند، و اگر خیرى به او رسد از انفاقش دریغ مى‏ورزد، به بازى و هوسرانى میل بسیار دارد، از غفلت و اشتباه آکنده است، مرا به تندى به جانب گناه مى‏راند، و با من در توبه و ندامت امروز و فردا مى‏کند، خدایا از دشمنى که گمراهم مى‏کند و از شیطانى که به بى راهه‏ام مى‏برد به تو شکایت مى‏کنم، شیطانى که سینه‏ام را از وسوسه انباشته‏ و زمزمه‏هاى خطرناکش قلبک را فرا گرفته است، شیطانى که با هوا و هوس برایم کمک مى‏کند، و عشق به دنیا را در دیدگانم زیور مى‏بخشد، و بین من و بندگى و مقام قرب پرده مى‏افکند، خدایا از دل همچون سنگى که با وسوسه زیرورو مى‏شود و به آلودگى گناه و سیاسى نافرمانى آلوده شده به تو شکایت مى‏کنم، خدایا از چشمى که از گریه ناشى از هراس تو خشک شده، و در عوض به مناظرى که خوش‏آیند آن است خیره گشته به تو گلایه مى‏کنم، خدایا توان و نیرویى براى من جز به قدرت تو نیست، راه نجاتى از گرفتاریهاى دنیا جز نگهدارى تو برایم نمى‏باشد، از تو خواستارم به رسایى حکمتت، و نفوذ اراده‏ات که مرا جز جودت در معرض چیزى قرار ندهى، و هدف فتنه‏ها نگردانى، و علیه دشمنانم یاور باشى، و پرده‏پوش رسوائیها و عیوبم گردى، و از بلا نگهدار، و از گناهان بازدارنده‏ام باشى به مهر و رحمتت اى مهربان‏ترین مهربانان.
المناجاه الثالثه: مناجات الخائفین‏
مناجات سوّم: رازونیاز ترسیدگان‏
به نام خدا که رحمتش بسیار و مهربانى‏اش همیشگى است‏
خدایا آیا چنین مى‏نمایى که پس از ایمانم به تو عذابم نمایى؟ یا پس از عشقم به تو از خود دورم سازى، یا با امید به رحمت و چشم‏پوشى‏ات محرومم سازى، یا با پناه جویى‏ام به گذشتت رهایم نمایى، هرگز چنین نیست! از ذات بزرگوارت به دور است که‏ محرومم کنى، اى کاش مى‏دانستم که آیا مادرم مرا براى بدبختى به دنیا آورده، یا براى رنج کشیدن و زحمت پرورانده است، اگر چنین است کاش مرا نزاده و نپرورانده بود، و اى کاش آگاه بودم که آیا مرا از اهل سعادت قرار داده و به قرب و جوارت اختصاص داده‏اى تا به این سبب چشمم روشن و جانم آرام گیرد؟ خدایا آیا چهره‏هایى که در برابر عظمتت سجده‏کنان به خاک افتاده سیاه مى‏کنى، یا زبانهایى را که براى بزرگى و شکوهت به ستایش گویا شده ناگویا مى‏نمایى؟ یا بر دلهایى که به محبتت پیچیده شده مهر مى‏زنى، یا گوشهایى را که از شنیدن ذکرت در راه رضایت لذّت برده ناشنوا مى‏کنى، یا دستهایى را که آرزوهاى به امید مهرورزى‏ات به سویت بلند کرده و به زنجیر مى‏بندى، یا بدنهایى را که در طاعتت کوشیده تا جایى که در راه کوشش در بندگى‏ات لاغر شده مجازات مى‏کنى، یا پاهایى را که در راه عبادتت پوییده به عذاب دچار مى‏نمایى، خدایا درهاى رحمتت را بر یکتاپرستان مبند، و شیفتگانت را از نگاه به زیبایى دیدارت محروم مساز، خدایا جانى را که به توحیدت عزّت بخشیدى، چگونه به خوارى هجرانت ذلیل مى‏کنى، و باطنى که بر دوستى‏ات پیمان بسته، چگونه به سوز آتشت مى‏سوزانى؟ خدایا از دردناکى خشمت و بزرگى ناخشنودیت پناهم ده، اى پرمهر، اى منتّگذار، اى مهربان، اى بخشاینده، اى جبّار، اى چیره، اى آمرزنده، اى پرده‏پوش، به مهرت مرا از شکنجه آتش و رسوایى ننگ رهایى بخش، آنگاه که نیکان از بدان جدا شوند، و حالتهاى دگرگون گردد و هراسنده‏ها بهراسند، و نیکوکاران به خوشبختى نزدیک شوند، و بدکاران از آن دور گردند، و به هرکسى برابر آنچه انجام داده جزاى برازنده داده شود و هرگز به آنان ستم نشود.
المناجات الرابعه: مناجاه الرّاجین‏
مناجات چهارم: رازونیاز امیدواران‏
به نام خدا که رحمتش بسیار و مهربانى‏اش همیشگى است‏
اى آن‏که هرگاه بنده‏اى از او بخواهد عطایش کند، و هرگاه چیزى را که نزد اوست آرزو کند به آرزویش برساند، و زمانى که به او روى آور مقرّب و نزدیکش کند، و گاهى که تظاهر به گناه کند گناهش را پرده‏پوشى نماید، و آنگاه که بر او توکل نماید او را بس باشد و کفایت کند، خداى من کیست که بر آستانت وارد شده و خواهان مهمان‏پذیرى‏ات باشد و تو از او پذیرایى نکرده باشى، و کیست که مرکب حاجت را با امید به سخاوتت به درگاهت خوابانده باشد و تو احسانش ننموده باشى آیا خوشایند است که از درگاهت با محرومیت بازگردم، درحالى‏که جز تو سرورى که به احسان متصّف باشد نشناسم، چگونه به غیر تو امید بندم درحالى‏که هر خوبى به دست توست، و چگونه جز تو را آرزو کنم درحالى‏که آفرینش و فرمان خاص تو است، آیا امیدم را از تو ببرم درحالى‏که از روى احسان آنچه که از تو نخواستم به من عطا فرمودى یا آیا به مانند خودم محتاج مى‏کنى درحالى‏که به رشته محکمت چنگ مى‏زنم، اى آن‏که قصدکنندگان به رحمتش خوشبخت شدند، و آمرزش خواهان به انتقامش بدبخت نشدند، چگونه فراموشت کنم که همیشه به یادم بوده‏اى، و چگونه از تو غافل شوم که تو نگهبانم هستى، خداى من دستم را به دامن کرمت آویختم، و براى رسیدن به عطایت سفره آرزویم را گستردم، مرا به خلوص توحیدت خالص کن، و از بندگان برگزیده‏ات قرار ده، اى آن‏که هر گریزانى به او پناه مى‏جوید، و هر جوینده‏اى به او امید مى‏بندد، اى بهترین امیدبخش، اى کریم‏ترین خوانده، اى آن‏که پرسنده‏اش برگردانده نشود، و آرزومندش محروم نگردد، اى آن‏که در رحمتش به روى خوانندگان باز است، و پرده درگاهش براى امیدواران گشوده است، از تو مى‏خواهم به بزرگواریت که ببخشى از عطاى خود بر من آنچنان‏که دیده‏ام به آن روشن شود، و از امید به تو سرشارم سازى به اندازه‏اى که نهادم آرامش یابد، و از یقین آنچنان بر من منّت نهى که با آن ناگواریهاى دنیا را برایم آسان نمایى، و با آن از دیدگانم دلم پرده‏هاى نابینایى را برگیرى به مهربانى‏ات اى مهربان‏ترین مهربانان.
المناجات الخامسه: مناجاه الرّاغبین‏
مناجات پنجم: رازونیاز دلدادگان‏
به نام خدا که رحمتش بسیار و مهربانى‏اش همیشگى است‏
خدایا هرچند در آمدن به سویت توشه‏ام اندک است ولى گمانم بر توکّل به تو همواره نیکو است، و هرچند گناهم مرا از عذاب تو به هراس افکنده، ولى چشم امیدم ایمنى از انتقامت را به من خبر مى‏دهد، و هرچند نافرمانى‏ام مرا را در معرض عذابت قرار داده ول یح سن اعتمادم مرا به پاداشت آگاهى مى‏دهد، و هرچند بى‏خبرى مرا از آمادگى براى دیدارت به خواب غفلت انداخته ولى آشنایى به کرم و عطاهایت مرا بیدار نموده است، و اگر زیاده‏روى در گناه و سرکشى، میانه من و تو را تیره ساخته ولى مژده آمرزش و خشنودى‏ات با من انس گرفته است. از تو مى‏خواهم به درخششهاى جلوه‏ات و به انوار قدست، و هم به سویت زارى مى‏کنم به عواطف مهرت و لطایف احسانت، که تحقق بخشى گمانم را در آنچه از تو آرزومندم از بزرگى اکرامت و زیبایى انعامت، در راه تقرّب به تو و نزدیکى به درگاهت و بهره‏مندى از نگاه به سویت، هم اینک متعرّض نسیمهاى رحمت و توّجه تو، و خواهان باران جو و لطف بى‏پایان تو مى‏باشم، و از خشمت به سوى خشنودى‏ات گریزان، و از تو به سوى خودت فرارى‏ام، نیکوترین چیزى را که نزد توست امید دارم، بر بخششهایت اعتماد مى‏نمایم، به عنایتت نیازمندم، خدایا آنچه را از فضلت بر من آغاز کردى به انجام رسان، و آنچه را از کرمت به من دادى از من مگیر، و آنچه را با بردبارى‏ات بر من پوشاندى آشکار مکن، و آنچه را از زشتى کردارم دانستى بیامرز، خداى از تو به تو شفاعت مى‏جویم، و از تو به تو پناهنده مى‏شوم، با امید بسیار به احسانت به سوى تو آمدم، به خوبیهایت که بر من منّت گذارى دل‏بسته‏ام، به فراوانى کرمت تشنه‏ام، ابر فضلت را باران طلبم، خشنودى‏ات را خواهانم، آهنگ آستانت را دارم، به جویبار عطایت وارد آمدم، برترین خیرات را از پیشگاهت خواهشمندم، به جانب حضرت جمالت روانم، ذاتت را اراده دارم، کوبنده در رحمتت هستم، درمانده‏ام در برابر شکوه و جلالت، با من از آمرزش و رحمت آنگونه کن که شایسته آنى و نه آنگونه که سزاوار عذاب و انتقامم،  به مهربانى‏ات اى مهربان‏ترین مهربانان.
المناجاه السادسه: مناجاه الشاکرین‏
مناجات ششم: رازونیاز شاکران‏
به نام خدا که رحمتش بسیار و مهربانى‏اش همیشگى است‏
خدایا، پیاپى آمدن کرمت، بر پا داشتن سپاست را از یاد من برد، و فراوانى بخششت مرا از شمارش ستایشت درمانده ساخت، و در پى هم آمدن احسانت مرا از یاد اوصاف نیکت بازداشت، و پشت هم رسیدن نعمتهایت مرا از گسترش خوبیهایت درمانده نمود، این است جایگاه آن‏که به برازندگى نعمتهاى تو و در برابر آن به کوتاهى خود اعتراف دارد و به زیان خود به سستى در بندگى و هدر دادن نعمتها گواهى مى‏دهند و تویى دلجو، مهربان، نیکوکار کریم، که خواهنده‏اش را محروم نمى‏کند، و آرزومندش را از درگاهش نمى‏راند، به آستانت فرود مى‏آید بار امیدواران، و در درگاه رحمت تو مى‏ایستد آرزوهاى عطاخواهان، پس آرزوهایمان را با محرومیت و ناامیدى روبرو مساز، و جامه ناامیدى و دورى از رحمت را بر ما بپوشان، خدایا در برابر بزرگى نعمتهایت سپاسم کوچک مى‏نماید، و در کنار اکرامت بر من ستایش و گزارشم از آن خود را پست و ناچیز نشان مى‏دهد، نعمتهایت از انوار ایمان زینتهایى به من پوشاند، و لطایف نیکى‏ات خیمه‏هایى از عزت بالاى سرم افراشت، و عطاهایت گردن‏بندهاى زیبنده‏اى به گردنم افکند که هرگز باز نشود، و طوقهایى بر من آویخت که به هیچ روى گسسته نگردد، عطاهاى انبوهت زبانم را از شمردنش ناتوان ساخته، و نعمتهاى فراوانت فهمم را از دریافتشان کوتاه نموده، تا چه رسد به بررسى کامل آنها، سپاسگزارى‏ات چگونه براى من امکان‏پذیر است در حالى که سپاسم نسبت به تو خود نیازمند سپاسى دیگر است، پس هر نوبت که گفتم تو را سپاس، بر من واجب شد که به خاطر آن باز بگویم تو را سپاس، خدیا همانگونه که ما را به لطف طعام دادى و با احسانت پروریدى پس نعمتهاى سرشارت را بر ما به انجام رسان، و ناگواریهاى ناخوشایند را از ما دور کن، و از بهره‏هاى هر دو جهان بالاتر و برترش را چه اینک و چه در آینده به ما عنایت کن، تو را سپاس بر خوبى آزمونت و بر نعمتهاى سرشارت، سپاسى که درخور خشنودى‏ات باشد، و خیر وجودت را به جانب ما جلب کند، اى بزرگ، اى کریم، به مهربانى‏ات اى مهربان‏ترین مهربانان.
المناجاه السابعه: مناجاه المطیعین لله‏
مناجات هفتم: رازونیاز فرمانبران خدا
به نام خدا که رحمتش بسیار و مهربانى‏اش همیشگى است‏
خداى فرمانبرى‏ات را به ما الهام فرما، و ما را از نافرمانیت دور کن، و راه رسیدن به آنچه از خشنودى‏ات آرزومندیم آسان کن، و ما را در میان بهشتهایت جاى ده، و از برابر دیدگان دلهایمان ابرهاى شک و دودلى را بزداى، و از قلوبمان پرده‏هاى تردید و کوردلى را کنار زن، و از نهادمان باطل را زایل کن، و حق را در درون ما استوار گردان، زیرا شکها و گمانها بارورکننده آشوبها، تیره‏کننده عطاها و بخششهاى زلال و بى‏آلایش‏اند، خدایا ما را بر کشتیهاى نجاتت بنشان، و از لذّت رازونیازت بهره‏مند گردان، و به حوضهاى دوستى‏ات وارد کن، و شیرینى محبّت و مقام قربت را به ما بچشان، کوششمان را در راهت و همّتمان را در طاعتت قرار ده، و نیتّهایمان را در معامله با خود خالص گران، چرا که ما با تو و از توییم و براى ما وسیله‏اى جز به سوى تو نیست، خدایا مرا از گزیدگان بندگان خوبت قرار ده، و به شایستگان نیکوکار ملحق کن، هم آنان‏که به بندگى پیشى گرفتند، و به سوى خیرات شتافتند و براى باقیات صالحات تلاش کردند، و براى رسیدن به درجات بلند کوشش نمودند همانا تو بر هرچیز توانایى، و به اجابت دعا سزاوارى، به مهربانى‏ات اى مهربان‏ترین مهربانان.
المناجاه الثامنه: مناجاه المریدین‏
مناجاه هشتم: رازونیاز ارادتمندان‏
به نام خدا که رحمتش بسیار و مهربانى‏اش همیشگى است‏
منزّهى تو، چه تنگ است راهها بر کسى‏که تو راهنمایش نباشى، و چه آشکار است حق نزد کسى‏که راه را نشانش دادى، خدایا ما را به راههاى رسیدن به سرایت بکشان، و ما را از نزدیک‏ترین راههاى ورود به بارگاهت ببر، دور را بر ما نزدیک کن، و دشوار و سخت را بر ما آسان گردان، و ما را به آن بندگانت که با چالاکى‏ به سویت مى‏شتابند، و همواره در رحمتت را مى‏کوبند ملحق نما، آنان‏که در هر شب و روز تو را عبادت مى‏کنند، و از هیبتت در هراسند، بندگانى که آبشخورها براى آنان زلال کردى و به خواسته‏هایشان با کامیابى رساندى، و آنان را بر جوینده‏هایشان کامروا نمودى، و از روى فضلت حاجاتشان را برآوردى، و نهادشان را از محبّتت آکنده ساختى، و از زلال چشمه‏ات سیرابشان نمودى، اینان به وسیله تو به لذّت مناجاتت دست یافتند، و از حسن عنایت تو دورترین مقاصدشان را فراچنگ آوردند، اى کسى‏که بر روى آورندگان بر خویش روى آورد و با مهرورزى بر ایشان روى‏آور و بخشنده است، و به غفلت‏ورزان از یادش دلسوز و مهربان است، و براى جلب آنان به درگاهش با محبّت و عطوف است، از تو مى‏خواهم مرا از کسانى قرار دهى که بهره بیشترى از تو دارند، و برترین جایگاه را نزد تو نصیب خود ساخته‏اند و از دوستى‏است سهم برجسته‏ترى به آنان رسیده، و در معرفتت بهره بیشترى نصیب آنان گشته است، همانا همّتم از همه‏جا بریده و تنها متوجّه تو گشته است، و رغبتم به جانب تو منصرف شده است، پس تنها تو مراد منى نه غیر تو، و شب‏زنده‏دارى و بى‏خوابى‏ام تنها براى توست نه براى غیر تو، و دیدارت نور دیدگان من است و وصالت آرزوى هستى‏ام، و تنها به سوى توست اشتیاقم، تنها در مسیر عشق توست شیفتگى‏ام و در هواى توست دلدادگى‏ام، و خشنودى‏ات مقصود من، و دیدارت نیاز من، و جوارت مطلوب من، و قربت نهایت خواسته من است، آسودگى و راحتم در رازونیاز با توست، داروى دردم و درمان بیمارى سینه‏ام، و خنکاى آتشم قلبم، و برآمدن اندوهم تنها پیش توست، پس در هنگام ترس همدمم باش، و لغزشم را نادیده گیر، و گناهم را بیامرز، توبه‏ام را بپذیر و دعایم را اجابت کن، و سرپرست زمامم و توانگرى گاه تهیدستى‏ام باش، مرا از خود جدا مکن، و از خویشتن دورم مساز، اى نعمت و بهشت من، و اى دنیا و آخرتم، اى مهربان‏ترین مهربانان.
المناجاه التاسعه: مناجاه المحبّین‏
مناجات نهم: رازونیاز شیفتگان‏
به نام خدا که رحمتش بسیار و مهربانى‏اش همیشگى است‏
خدایا کیست آن‏که شیرینى محبتت را چشید پس به جاى تو دیگرى را برگزید؟ و کیست آن‏که با مقام قرب تو انس یافت پس مایل به روى برتافتن از تو شد؟ خدایا، ما را از کسانى قرار ده که براى قرب و ولایتت برگزیدى، و براى دوستى و محبتت خالص نمودى، و براى دیدارت مشتاق کردى، و به قضایت راضى ساختى، و نعمت نگاه به جمالت را عطایش کردى، و به خشنودى‏ات مخصوص گرداندى، و از غم هجران و دورى‏ات پناه دادى، و در جوارت در جایگاه راستى جاى دادى، و به شناخت خود اختصاص دادى، و براى بندگى‏ات سزاوار کردى، و به اراده‏ات دلباخته فرمودى، و براى تماشاى جمالت برگزیدى، و رویش را براى خود از غیر پاک کردى، و دلش را براى عشقت فارغ نمودى، و آن را به سوى آنچه نزد توست راغب فرمودى، و یادت را به او الهام کردى، و شکرت را نصیبش نمودى، و به طاعتت مشغول ساختى، و او را از بندگان شایسته‏ات گرداندى، و براى رازونیازت انتخاب کردى، و جدا کردى از او هرچه که او را از تو جدا مى‏کند، خدایا ما را  ما را از کسانى قرار ده که شیوه‏هاشان آرام گرفتن به درگاه توست در حال زارى و روزگارشان آه و ناله است، و پیشانى‏شان در پیشگاه عظمتت بر سجده، و دیدگانشان در خدمتت بى‏خواب گشته است، و اشکشان از خشیت تو روان، و قلوبشان به عشقت آویخته و دلهایشان از هیبتت از جا کنده است، اى آن‏که انوار قدسش براى دیدگان عاشقانش جلوه‏گر است و بزرگیهاى جمالش براى قلوب عارفانش دیدنى است، اى آرمان دل مشتاقان، اى نهایت آروزهاى عاشقان، از تو درخواست مى‏کنم دوستى خودت را و دوستى آنان‏که تو را دوست دارند و دوستى هر کارى که مرا به میدان قرب تو مى‏رساند، و اینکه خودت را نزد من محبوب‏تر از دیگران قرار دهى و عشقم را به وجودت راهبر به سوى خرسندى‏ات بگردانى و شوقم را به حضرتت بازدارنده از نافرمانى‏ات سازى، خدایا تماشاى زیبایى وجودت را بر من منّت گذار و به من به دیده عشق و عاطفه بنگر، و روى از من متاب، و مرا نزد خود از اهل خوشبختى و بهره‏مندى قرار ده، از اجابت کننده، اى مهربان‏ترین مهربانان.
المناجاه العاشره: مناجاه المتوسّلین‏
مناجاه دهم: رازونیاز توسّل‏جویان‏
به نام خدا که رحمتش بسیار و مهربانى‏اش همیشگى است‏
خدایا به پیشگاهت وسیله‏اى جز عواطب مهرت ندارم، و به درگاهت دست‏آویزى جز آنچه از رحمتت‏ شناخته شده و جز شفاعت پیامبرت پیامبر رحمت رهایى‏بخش امت از رنج و ناراحتى ندارم، خدایا! این دو وسیله را براى من سبب رسیدن به آمرزشت قرار ده، و آن دو را رابطه‏اى براى دست‏یابى به خشنودیت بگردان، همانا امیدم به حریم کرمت فرود آمده، و مرکب طمعم به آستانه جودت بار انداخته است، پس درباره خودت آرزویم را محقّق ساز، و کارم را به خیر پایان ده، و مرا از آن برگزیدگانى قرار ده که در در میان بهشت قرارشان دادى و خانه کرامتت را در اختیارشان گذاردى و دیده آنان را در روز قیامت با نگاه به سوى جمال خویش روشن نمودى، و جایگاه راستى را در جوارت به آنان واگذار نمودى، اى آن‏که باریافتگان بر کریم‏تر از او بار نیابند، و قصدکنندگان مهربان‏تر از او را نیابند، اى بهترین کسى‏که شخص تنها با او خلوت کند، و اى مهربان‏ترین کسى‏که انسان رانده به جانب او روى آورده، به سوى گستردگى عفوت دست گدایى دراز کردم، و به دامن کرمت چنگ آویختم، مرا سزاوار حرمان مکن و به ناامیدى و زیان دچار مساز، اى شنواى دعا، اى مهربان‏ترین مهربانان.
المناجاه الحادیه عشره: مناجاه المفتقرین‏
مناجات یازدهم: رازونیاز نیازمندان‏
به نام خدا که رحمتش بسیار و مهربانى‏اش همیشگى است‏
خدایا شکستگى‏ام را جز لطف و محبتت جبران نکنند، و تهیدستى‏ام را بى‏نیازى نرساند جز مهر و احسانت، و هراسم را جز امان تو آرام ننماید، و خوارى‏ام را جز توانایى‏ات به عزّت تبدیل نکند، و مرا جز فضلت به آرزویم‏ نرساند و شکاف فقرم را جز احسان تو پر نکند، و حاجتم را کسى جز تو بر نیاورد، و غمزدگى‏ام را جز رحمتت برطرف ننماید و بدحالى‏ام را جز مهرت نگشاید و سوز سینه‏ام را جز وصل تو خنک نکند و آتش درونم را جز دیدارت خاموش نگرداند و بر حرارت شوقم به تو جز نگاه به جمالت آب نریزد، و آرامشم بدون نزدیک شدن به حضرتت برقرار نشود و حسرتم را جز نسیم رحمتت برنگرداند، و بیمارى‏ام را جز درمانت شفا ندهند و غمم را جز مقام قربت برطرف نسازد، و زخمم را جز چشم‏پوشى‏ات التیام ندهد، و آلودگى دلم را جز گذشت تو نزداید، و وسواس سینه‏ام را جز فرمانت از میان نبرد، اى نهایت آرزوى آرزومندان، اى غایت خواهش خواهندگان، اى دورترین مطلوب جویندگان، اى والاترین رغبت راغبان، اى سرپرست شایستگان، اى امان ترسیدگان، اى اجابت کننده دعاى بیچارگان، اى ذخیره ناداران، اى گنج بینوایان، اى فریادرس دادخواهان، اى برآورنده حاجات تهیدستان و بر خاک‏نشستگان، اى کریم‏ترین کریمان، اى مهربان‏ترین مهربانان، فروتنى و خواهشم به پیشگاه توست، و زارى و ناله‏ام به سوى تو، از تو مى‏خواهم مرا به نسیم خرسندى‏ات برسانى، و نعمتهاى نیکویت را بر من تداوم بخشى، من اینک بر در خانه کرمت ایستاده‏ام، و در معرض نسیمهاى نیکى‏ات قرار دارم، و به رشته محکمت چنگ زده‏ام و به دست‏آویز استوارت دست آویختم، خدایا بر بنده خوارت که زبانش گنگ، و عملش اندک است رحم کن، و  با احسان پیوسته و برجسته‏ات بر او منّت گذار، و او را زیر سایه بلندت حمایت فرما، اى گرامى، اى زیبا، اى مهربانترین مهربانان.
المناجاه الثانیه عشره: مناجاه العارفین‏
مناجاه دوازدهم: رازونیاز عارفان‏
به نام خدا که رحمتش بسیار و مهربانى‏اش همیشگى است‏
خداى زبانها از اداى ثنایت آنچنان‏که شایسته عظمت توست کوتاه است، و خردها از درک ژرفاى جمالت ناتوان است، و دیده‏ها از تماشاى بزرگیهاى ذاتت درمانده است، براى خلق راهى به سوى شناسایى‏ات جز ناتوانى از شناخت قرار ندادى، خدایا ما را از کسانى قرار ده که شاخسارهاى اشتیاق به سویت در بوستانهاى سینه‏هایشان استوار و پابرجا شده است و سوز عشقت در کانون دلهایشان برافروخته، از این روى به آشیانه اندیشه‏هاى ولا جاى گیرند، و در گلستان قرب و مکاشفه‏ات مى‏گردند، و از حوضهاى محبّتت با جام ملاطفت مى‏نوشند و در کنار نهرهاى صفا وارد مى‏شوند، درحالى‏که پرده از دیدگانشان برداشته شده، و تاریکى دودلى از باورها و ضمایرشان زدوده گشته، و خلجان شک از دلها و باطنشان بیرون رفته، و سینه‏هایشان با تحقّق معرفت گشوده شده، و همّتشان براى‏ پیشى گرفتن در میدان خوشبختى بر اثر زهد بلندى گرفته، و نوشیدنشان در چشمه زلال کردار گوارا شده، و باطنشان در مجلس انس پاکیزه گشته، و راهشان در جاى ترسناک ایمنى یافته، و جانشان با رجوع به رب الارباب اطمینان یافته، و ارواحشان به نیکبختى و رستگارى یقین یافته، و دردگانشان با نظر به محبوبشان روشنى گرفته، و آرامششان با دریافت خواهش و رسیدن به آرزو استقرار یافته، و تجارتشان در فروش دنیا به آخرت سودبخش بوده، خدایا چه لذّت‏بخش است در دلها خاطرات الهام گرفته از یادت، و چقدر شیرین است پویش به سوى تو با مرکب اندیشه‏ها در راهههاى غیب، و طعم عشقت چه خوش، و شربت مقام قربت چقدر گوارا است، پس ما را از راندن و دور کردنت پناه ده، و از خاص‏ترین عارفانت و شایسته‏ترین بندگانت و راستگوترین فرمانبرانت و خالص‏ترین پرستندگانت قرار داده، اى بزرگ، اى باشکوه، اى گرامى، اى بخشنده، به مهربانى‏ات اى مهربان‏ترین مهربانان.
المناجاه الثالثه عشره: مناجاه الذاکرین‏
مناجات سیزدهم: رازونیاز ذاکران‏
به نام خدا که رحمتش بسیار و مهربانى‏اش همیشگى است‏
خدایا اگر پذیرش فرمانت بر من واجب نبود هر آینه پاک نگاه مى‏داشتمت از اینکه ذکر تو گویم، چه ذکر من تو را به اندازه کاستى من است‏ نه برازنده کمال تو، شأن و اندازه من چقدر مى‏تواند بالا رود تا ظرف تقدیس تو قرار گیرم؟ از بزرگ‏ترین نعمتها بر ما جارى شدن ذکر تو بر زبان ماست، و اجازه‏ات به ماست که تو را بخوانیم و تنزیه و تسبیح گوییم، خدایا پس ذکرت را به ما الهام کن در نهان و آشکار و شب و روز، و پیدا و پنهان، و در خوشى و ناخوشى و ما را به ذکر پنهان مأنوس فرما و به عمل پاکیزه و کوشش پسندیده بکار گیر، و به میزان کامل پاداشمان ده، خدایا دلهاى عاشق شیفته تواند، و خردهاى جداى از هم بر معرفتت گرد آمده‏اند، بدین خاطر دلها آرام نگیرند جز به یاد تو، و جانها جز به هنگام مشاهده‏ات راحتى نیابند، تو تنزیه‏شده‏اى، در هرجا، و پرستیده گشته‏اى در هرگاه و در همواره روزگار بوده‏اى، و به هر زبان خوانده شده‏اى، و در هر دلى بزرگداشت شده‏اى از هر لذّتى به جز ذکر تو، و از هر آسایشى جز همدمى با تو، و از هر شادمانى به غیر قرب تو، و از هر شغلى جز طاعت تو پوزش مى‏جویم، تو گفتى و گفتارت حق است که: اى کسانى که ایمان آورده‏اید خدا را بسیار یاد کنید و در بامداد و شامگاه او را تسبیح گویید و تو گفتى و گفتارت حق است: «مرا یاد کنید تا شما را یاد کنم» ما را به یاد کردنت فرمان دادى، و وعده فرمودى که تو نیز از روى شرافت و عزّت و کرامت بخشیدن به ما، ما را یاد کنى، اکنون برابر با فرمانت تو را یاد مى‏کنیم، پس تو نیز به وعده‏ات وفا کن، اى یادآور یادکنندگان، و اى مهربان‏ترین مهربانان. المناجاه الرابعه عشره: مناجاه المعتصمین‏
مناجات چهاردهم: رازونیاز پناه‏جویان‏
به نام خدا که رحمتش بسیار و مهربانى‏اش همیشگى است‏
خدایا اى پشتیبان پناه‏جویان، و اى پناه پناهندگان، و اى رهایى‏بخش هلاک شدگان، و اى نگهدار بینوایان، و اى مهرورز بى‏چیزان، و اى اجابت کننده درماندگان و اى گنجینه تهیدستان و اى جبران کننده شکست خوردگان، و اى جایگاه آواردگان، و اى یاور ناتوان‏شمردگان، و اى پناه‏دهنده ترسیدگان و اى غمگسار غمزدگان، و اى دژ پناهندگان، اگر به عزّتت پانه نیاورم پس به که پناه برم، و اگر به قدرتت پناهنده نشوم، به که پناهنده شوم؟ گناهان وادارم ساخته که به دامان گذشتت چنگ زنم، و خطاها محتاجم کرده که از تو خواهم درهاى چشم‏پوشى‏ات را بر من بگشایى، و بدیها مرا فراخوانده تا به آستان عزّتت بار اندازم، و هراس از انتقام وادارم کرده که به دستاویز مهرت چنگ زنم، کسى‏که به ریسمانت چنگ زده سزاوار نیست خوار گردد، و آن‏که به عزّتت پناهنده شده، شایسته نیست رها گردد یا واگذاشته شود، خدایا ما را از حمایتت محروم مکن، و از پوشش رعایتت برهنه مساز، و از پرتگاههاى هلاک دورم کن، زیرا ما در سایه توجه تو و در حمایت تو به سر مى‏بریم و از توییم، از تو مى‏خواهم به حق خاصان از فرشتگانت، و شایستگانت از بندگانت، که براى ما سپرى قرار دهى که ما را از هلاکتها برهاند، و از آفات برکنار دارد، و از بلاهاى سخت نگهدارى کند، و هم اینکه آرامش خود را بر ما نازل کنى، و چهره‏هاى ما را به انوار محبتت پرفروغ گردانى، و ما را ر پناهگاه محکمت پناه دهى، و در کناره‏هاى نگهدارى خویش بگنجانى، به حق مهر و رحمتت اى مهربان‏ترین مهربانان.
المناجاه الخامسه عشره: ماجاه الزّاهدین‏
مناجات پانزدهم: رازونیاز پارسایان‏
به نام خدا که رحمتش بسیار و مهربانى‏اش همیشگى است‏
خدایا، ما را در خانه‏اى ساکن نموده‏اى که گودالهاى فریبش را براى ما آماده ساخته، و در شبکه‏هاى خیانتش به دستهاى مرگ آویخته، از دامهاى فریبش به تو پناه مى‏آوریم، و چنگ مى‏زنیم از مغرور شدن به زیورهاى آراسته‏اش به عنایت تو، که این دنیا خواهندگانش را هلاک مى‏سازد، و واردینش را نابود مى‏کند، آکنده به آفتهاست، انباشته از نکبتهاست، خدایا ما را به دنیا بى‏رغبت کن، و به توفیق و عصمتت ما را از آن سلامت بدار و جامه‏هاى مخالفت را از هستیمان برکن، و با حسن کفایتت امرو ما را سرپرستى فرما، و فزونى سهم ما را از رحمت گسترده‏ات کامل گردان، و از چشمه‏سار مواهبت عطاى ما را نیکو گردان، و در سرزمین دلهاى ما درختان محبتت را بکار، و انوار معرفتت را بر ما کامل کن، و شیرینى گذشت و لذّت آمرزشت را به ما بچشان، و دیدگان ما را در جهان دیگر به دیدارت روشن فرما، و محبّت دنیا را از دل ما  

بیرون کن، آنگونه که درباره نیکوکاران برگزیده‏ات و خاصان نیکوکردارت انجام دادى، به حق مهربانى‏ات اى مهربان‏ترین مهربانان و اى گرامى‏ترین گرامیان. 

Anchor
مناجات منظوم حضرت امیر المؤمنین علیه السّلام‏

Anchor

به نقل از صحیفه علویه‏

به نام خدا که رحمتش بسیار و مهربانى‏اش همیشگى است‏

ستایش توراست اى صاحب جود و بزرگوارى و برترى‏

فرخنده اى تو عطا کنى به هرکه خواهى و منع کنى ز هرکه خواهى‏

خدایم و آفریدگارم، و نگهدارم و پناهم‏

به جانب تو در سختى و آسانى پناه مى‏آورم‏

خدایا اگر خطایم بزرگ و انبوه است‏

پس گذشت تو از گناه من بزرگتر و گسترده‏تر است‏

خدایا اگر خواهش نفسم را به نفسم واگذاشتم‏

اینک در مرغزار پشیمانى مى‏گردم‏

خدایا بدحالى و تهیدستى و نیازم را مى‏بینى‏

و تو مناجات پنهان مرا مى‏شنوى‏

خدایا امیدم را قطع مکن، و منحرف مساز

قلبم را که من به باران جودت طمع دارم‏

خدایا اگر محرومم کنى یا از پیشگاهت برانى‏

پس به چه کسى امیدوار شوم و چه کسى را شفیع گیرم‏

خدایا از عذابت پناهم ده که من‏

اسیر و خوار و ترسانم و برایت فروتنى مى‏کنم‏

خدایا با آموزش دلیل راه همراهم باش‏
در آن زمان که در قبر منزل و خوابگاهم باشد
خدایا اگر هزار سال مرا عذاب نمایى‏
رشته امید من از تو قطع نمى‏شود
خدایا مزه گذشتت را به من بچشان آنگاه که‏
نه فرزندان و نه مال در آن زمان سود نرساند
خدایا اگر مرا رعایت نکنى تباه شده‏ام‏
و اگر رعایتم نمایى تباهى نپذیرم‏
خدیا اگر از غیر نیکوکاران نگذرى‏
پس امید کسى‏که با هوس کامروایى میکند کیست‏
خدایا اگر در طلب پروا کوتاهى نمودم‏
پس اینک دنبال گذشت توام و سراغ آن میروم‏
خدایا اگر از روى جهالت خطا کردم‏
تا آنجا به تو امید بستم که درباره‏ام گفته شد باک ندارد
خدایا گناهم بلندتر و بزرگ‏تر از کوههاى برافراشته شده‏
ولى چشم‏پوشى تو از گناه من بزرگ‏تر و برفرازتر است‏
خدایا یاد عطاى همیشگى‏ات آتش دلم را خنکا مى‏بخشد
و یاد گناهان، دیدگانم را اشکبار مى‏سازد
خدایا لغزشم را نادیه گیر و گناهم را پاک کن‏
من اقرار به گناه دارم و هراسان و نالانم‏
خدایا از سوى خود آسایش و راحتى به من ده‏
که من جز درهاى احسان تو را نمى‏کوبم‏
خدایا اگر مرا دور کنى یا سبکم انگارى‏
پس چه چاره کنم اى پروردگار و چه سازم‏
خدایا سوگند خورده عشق در شب بیدار است‏
رازونیاز و دعا مى‏کند ولى شخص غافل مى‏خوابد

خدایا از این مردم گروهى در خوابند
و گروهى دیگر شب‏بیدار و زارى مى‏کنند
و همه آنان عطاى تو را امید دارند، و امیدوار
رحمت بزرگ تواند و به بهشت تو طمع ورزند
خدایا امید من در دلم آرزوى سلامتى مى‏کند
و زشتى گناهانم مرا به رسوایى تهدید مى‏نماید
خدایا اگر بگذرى گذشتت نجات‏بخش من است‏
ور نه با گناهم به عرصه نابودى در افتم‏
خدایا به حق محمّد هاشمى نسب‏
و به حرمت پاکانى که نزد تو فروتنند
خدایا به حق محمّد مصطفى و پسر عمویش‏
و به حرمت نیکوکارانى که براى تو خاشعند
خدایا مرا در رستاخیز بر دین احمد برانگیز
تائب و پرهیزگار و عابد و فروتن در پیشگاهت‏
اى خداى من و آقاى من مرا محروم مساز
از شفاعت بزرگ محمّد که شفاعتش پذیرفته است‏
و بر ایشان درود فرست تا هرگاه که موّحدى تو را بخواند
و خوبان با تو مناجات کنند و در برابرت به رکوع پردازند
و نیز در «صحیفه علویه» مناجات منظوم دیگرى از آن حضرت نقل شده که اوّل آن «یا سامع الدّعاء» است. ولى چون مشتمل بر واژه‏هاى مشکل و لغات ناآشنا بود و ما بنابر اختصار از ذکر خوددارى نمودیم.
سه جمله از مولایمان على (درود بر او) در باب مناجات‏
خدایا مرا این عزّت بس است که بنده تو باشم، و برایم این افتخار کافى است که تو پروردگار من باشى، تو آنچنانى‏که‏ دوست دارم، مرا هم چنان کن که دوست دارى.
باب دوّم‏
در اعمال ماههاى سال و فضیلت و اعمال نوروز و نیز اعمال ماههاى رومى (شمسى) و آن در چند فصل است:
فصل اوّل: در بیان فضیلت و اعمال ماه مبارک رجب‏
بدان‏که این ماه و ماه شعبان و ماه رمضان در شرافت، کامل و تمامند و روایات بسیارى در فضیلت آنها وارد شده است بلکه از رسول خدا صلى اللّه علیه و آله روایت شده است که رجب ماه بزرگ خدا است و ماهى در احترام و فضیلت به آن نمى‏رسد و در این ماه جنگ با کافران حرام است!! و رجب ماه خدا و شعبان ماه من و رمضان ماه امّت من است، کسى‏که یک روز از ماه رجب را روزه بدارد، مستحقّ خشنودى بزرگ خدا مى‏شود و خشم حق از او دور مى‏گردد و درى از درهاى دوزخ به رویش بسته مى‏شود.
و از حضرت موسى بن جعفر علیهما السلام روایت شده است: هرکه یک روز از ماه رجب را روزه بدارد بهشت بر او واجب مى‏شود. و نیز فرمود: رجب نام نهرى در بهشت که از شیر سپیدتر و از عسل شیرین‏تر است، هرکه یک روز از رجب را روزه بدارد به یقین از آن نهر بیاشامد. و از امام صادق علیه السّلام نقل شده است که رسول خدا صلى اللّه علیه و آله فرمود: ماه رجب ماه استغفار امّت من است پس در این ماه بسیار طلب آمرزش کنید که خدا آمرزگار و مهربان است و رجب را «اصبّ» [یعنى فروریزنده‏تر] مى‏گویند، زیرا رحمت خدا در این ماه بر امّت من بسیار ریخته مى‏شود، پس بسیار بگویید، استغفر اللّه و اساله التّوبه
ابن بابویه به سند معتبر از سالم روایت نموده که گفت: در اواخر ماه رجب که چند روزى از آن مانده بود به خدمت امام صادق علیه السّلام رفتم. چون نظر مبارک آن حضرت بر من افتاد، فرمود: آیا در این ماه روزه گرفته‏اى؟ گفتم: نه به خدا اى پسر رسول خدا. فرمود: آنقدر ثواب از تو فوت شده که اندازه آن را جز خدا کسى نمى‏داند، به یقین این ماهى است که خدا آن را بر ماههاى دیگر فضیلت داده و احترام آن را عظیم نموده و گرامى داشتن روزه‏داران این ماه را بر خود واجب کرده!! گفتم: یابن رسول اللّه، اگر در باقیمانده این ماه روزه بدارم آیا به بخشى از ثواب روزه‏داران آن نایل مى‏شودم؟ فرمود: اى سالم هرکه یک روز از آخر این ماه را روزه‏  بدارد، خدا او را از سختى سکرات مرگ و از هراس پس از مرگ و از عذاب قبر ایمن مى‏کند، و هرکه دو روز آخر این ماه را روزه بدارد، به آسانى از صراط مى‏گذرد، و هرکه سه روز آخر این ماه را روزه بدارد از وحشت بزرگ روز قیامت، و از سختیها و هولهاى آن روز ایمن مى‏شود، و برات آزادى از آتش دوزخ را به او عطا مى‏کنند.
در هر صورت براى روزه ماه رجب فضیلت بسیار وارد شده و در روایت آمده:
اگر کسى قدرت بر روزه ماه رجب را ندارد،
هر روز این تسبیحات را صد بار بخواند،
تا ثواب روزه ماه رجب را دریابد:
منزّه است خداى بزرگ، منزّه است آن‏که تسبیح جز براى او سزاوار نیست، منزّه است خداى عزیزتر و گرامى‏تر، منزّه است آن‏که جامه عزّت در پوشید که تنها او براى آن‏جامه شایسته است.
اعمال ماه رجب و آن بر دو بخش است:
بخش اوّل: اعمال مشترک آن است‏
که به متعلق به همه ماه است و اختصاص به روز معیّنى ندارد، و آن چند عمل است:
اوّل: در تمام روزهاى ماه رجب این دعا را بخواند که روایت شده: حضرت زین العابدین علیه السّلام در آغاز رجب در حجر اسماعیل خواند:
اى که مالک حاجات خواهندگانى، و از باطن لب فروبستگان خبر دارى، از سوى تو براى هر خواهشى، گوشى شنوا، و پاسخى آماده است، خدایا به حق وعده‏هاى صادقانه‏است و نعمتهاى فراوانت، رحمت گسترده‏ات، از تو مى‏خواهم که بر محمّد و خاندان محمّد درود فرستى، و حاجات دنیا و آخرتم را برآورى، 

چه همانا تو بر هر کارى توانایى.

دوّم: این دعا را بخواند، دعایى که امام صادق علیه السّلام در هر روز ماه رجب مى‏خواندند:

آنان‏که بر غیر تو بار یافتند ناامید گشتند، و آنان‏که به کارى جز تو پرداختند زیانکار شدند، و آنان‏که به درگاه غیر تو وارد شدند به تباهى رسیدند، و سودجویان دچار قحطى شدند، مگر آنان‏که از فضل تو سود جستند، در رحمتت به روى مشتاقان باز است، خیرت به خواهندگان عطا شده، احسانت براى نیازمندان گوارا است، و عطایت براى آرزومندان آماده است و روزى‏است حتى براى روگردانان از فرمانت گسترده است، و بردبارى‏است کسانى را که به دشمنى‏ات برخاسته‏اند نیز شامل است، شیوه‏ات به بدرکاران احسان، و روشت زندگى بخشیدن به متجاوزان است، خدایا مرا به راه ره‏یافتگان بدار، و تلاش تلاش‏گران را روزى‏ام فرما، و مرا از بى‏خبران دورشده قرار مده، و روز جزا آمرزشت را نصیبم کن.

سوّم: شیخ در کتاب «مصباح» از معلّى بن خنیس از امام صادق علیه السّلام روایت کرده: در ماه رجب این دعا را بخوان:

خدایا شکیبایى شاکرانت، و کردار ترسیدگانت، و باور عبادت‏کنندگانت را از تو مى‏خواهم، خدایا تو برتر و بزرگى، و من بنده بینوا و تهیدستم، تو بى‏نیاز و ستوده‏اى، و من بنده خوارم، خدایا بر محمّد و خاندانش درود فرست، و عطاى این خواسته‏ها را بر من منت بگذار به توانگرى‏ات بر تهیدستى‏ام، و به بردبارى‏ات بر نادانى‏ام، به توانت بر ناتوانى‏ام اى عزیز، خدایا بر محمّد و خاندانش آن‏جانشیان پسندیده درود فرست،

و مرا از کارهاى دنیا و آخرت نسبت به چیزى‏که بى‏تابم کرده کفایت کن اى مهربان‏ترین مهربانان.

مؤلف گوید: سیّد ابن طاووس هم این دعا را در کتاب «اقبال» نقل کرده، و از نقل او پیداست که این دعا از جامع‏ترین دعاهاست، و در تمام اوقات مى‏توان آن را خواند.

چهارم: شیخ طوسى فرموده: در هر روز ماه رجب مستحب است این دعا را بخوانند:

خدایا اى صاحب نعمتهاى فراوان و عطاهاى قسمت شده، و رحمت گسترده، و قدرت فراگیر، و نعمتهاى برجسته، و موهبتهاى بزرگ، و بخششهاى زیبا، و عنایات درخور، اى آن‏که به شباهت با چیزى وصف نشود، و به مثال و نمونه‏اى مثلش نزنند، و از سوى هیچ پنجه‏اى مغلوب نگردد، اى آن‏که آفرید و روزى داد، و الهام نمود و به سخن آورد، و نوآورى نمود و آغاز کرد، و برتر شد و بالا رفت، و اندازه داد و نیکو اندازه داد، و شلک داد و استوار نمود و حجّت آورد و رساند، و نعمت بخشید و فراوان گرداند و بخشید و افزون ساخت، و عطا فرمود و فزونى بخشید، اى که در عزّت بالا، پس از دیدگاه دیده‏ها درگذشت، و در لطف نزدیک شد پس از دغدغه افکار بیرون رفت، اى آن‏که در فرمانروایى یگانه است پس براى او در عرصه سلطنتش همتایى نیست، و به نعمتها و بزرگمنشى تنهاست، پس براى او در عظمت جایگاهش ضدّى نیست، اى آن‏که در شکوه هیبتش دقایق و لطایف اندیشه‏ها سرگردان شده، و در برابر درک عظمتش دیدگان تیزبین خلایق وامانده است، اى آن‏که رخساره در برابر جلالتش به خوارى افتاده، و گردنها در برابر بزرگى‏اش فروتن گشته، و دلها از ترسش هراسان شده است، از تو مى‏خواهم به حق این ستایش که جز براى تو شایسته نیست، و به آن وعده‏اى که‏ 

براى خوانندگانت از مؤمنین، خود را به آن پاى‏بند کرده‏اى و به آنچه اجابت آن را براى دعاکنندگان بر خودت ضمانت نموده‏اى، اى شنواترین شنوایان، اى بیناترین بینایان، اى چابک‏ترین حسابرسان، اى صاحب نیروى استوار، بر محمّد خاتم پیامبران و بر اهل بیتش درود فرست، و در این ماه بهترین چیزى را که قسمت کرده اى نصیب من کن، و بهترین چیزى که در قضاى خود حتم نموده‏اى بر من حتم کن، و آن را براى من به خوشبختى ختم کن، در زمره آنان‏که کارشان را به خوشبختى ختم نمودى، و تا زنده‏ام زندگى همراه با عنایاتى فراوان روزى‏ام کن، و بمیران خوشحال و آمرزیده، و از پرسش و پاسخ برزخ رهایى‏ام بخش، و نکیر و منکر دو فرشته مأمور بر سؤال مردگان را از من دور کن و مبشر و بشیر را که مژده‏دهندگان سعادتند به من بنمایان، و برایم به جانب خشنودى و بهشت راه هموارى قرار ده و زندگى خوش و فرمانروایى بزرگى برایم مقرّر فرما، و بر محمّد و خاندانش درود بسیار فرست.

مؤلف گوید: این دعا دعایى است که در مسجد صعصعه هم خوانده مى‏شود.

پنجم: شیخ روایت کرده که از ناحیه مقدّسه به دست شیخ کبیر ابى جعفر محمّد بن عثمان بن سعید رضى اللّه عنه این توقیع شریف [یعنى دست‏نویس شریف‏] بیرون آمد که هر روز از روزهاى رجب بخوان:

به نام خدا که رحمتش بسیار و مهربانى‏اش همیشگى است‏

خدایا از تو درخواست مى‏کنم، به حق معانى تمام دعاهایى که متولیان امرت تو را به آن مى‏خوانند، آنان‏که امین راز تو هستند، و به امر تو شادند، و بیان‏کنندگان نیرویت و آشکارکنندگان بزرگى‏ات مى‏باشند، از تو مى‏خواهم به حق آنچه از مشیتت درباره ایشان گفته شد، پس آنان را قرار دادى معادن کلماتت و پایه‏هاى توحیدت، و آیات و مقاماتت که‏ تعطیلى براى آنها در جایى نیست، تو را با آنها شناسد هرکه بشناسدت، بین تو و آنها تفاوتى نیست جز اینک ایشان بندگان و آفریده تواند که بازوبسته‏شدن کارشان به دست توست، آغازشان از تو و انجامشان به جانب توست، آنان بازوان و گواهان و بخشندگان و مدافعان و نگهبانان و بازرسان‏اند، آسمان و زمینت را با حقیقت آنان انباشتى تا آشکار شد که معبودى جز تو نیست، پس به حق همه اینها و به جایگاههاى عزّت ا زرحمتت و به مقامات و نشانه‏هاى از تو مى‏خواهم که بر محمّد و خاندانش درود فرستى، و بر ایمان و پایداریم بیفزایى، این هان در عین ظهور، اى ظاهر در عین نهان، و مستورى، اى جداکننده بین روشنایى و تاریکى، اى وصف شده بدون اینکه ژرفاى وجودش درک شود و اى شناخته شده بدون تشبیه، مرزبند هر محدود، گواه هر گواهى پذیر، هستى‏بخش هرچه هست، و شماره کننده هر شماره و گم‏کننده هر گم‏شده، معبودى غیر تو نیست، اهل بزرگمنشى و جودى، اى که چگونگى نپذیرى و به جایى درنگنجى، اى پوشیده از هر دیده، اى جاودان، اى به خود پاینده و داناى هر دانسته، بر محمّد و خاندانش درود فرست، و بر بندگان برگزیده‏ات، و انسانهاى در پرده‏ات، و فرشتگان مقربّت، و شجاعان صف کشیده گرداگرد عرشت، و مبارک گردان بر ما در این ماهمان ماه بزرگ و ماه مکرّم، و آنچه پس از این است از ماههاى محترم، در این ماه نعمتعایت را بر ما فراوان کن، و نصیبهاى ما را سرشار فرما، و سوگندهایمان را به انجام برسان، به حق اسم بزرگ‏تر و بزرگ‏تر، و عظیم‏تر و گرامى‏ترت که چون بر روز 

نهادى روشن شد و چون بر شب گذاردى تاریک گشت، و از گناهانمان بیامرز آنچه را تو مى‏دانى و آنچه را ما نمى‏دانیم، و ما را از گناهان حفظ کن به بهترین نگاهدارى، و ما را از حوادثى که مقدّر نموده‏اى کفایت فرما، و بر ما به حسن توجّهت منّت گذار، و به غیر خودت وامگذار، و ما را از خیرت منع مکن، و به عمرهایمان به اندازه‏اى که مقدّر فرموده‏اى برکت ده، و رازهاى پنهان ما را سامان ده، و از جانب خود به ما امان بده، و ما را با حسن ایمان به کار گمار، و به ماه رمضان و روزها و سالهاى پس از آن برسانمان، اى داراى جلالت و بزرگوارى.

ششم: شیخ روایت نموده که: از ناحیه مقدّسه به دست شیخ ابو القاسم رحمه الله این دعا در ایّام رجب صادر شده:

خدایا! از تو درخواست مى‏کنم به حقّ دو مولود ماه رجب، محمّد بن على دوّم (امام جواد ع)، و فرزندش على بن محمّد برگزیده (امام هادى ع) و به وسیله آن دو امام به جانب تو تقرّب مى‏جویم به بهترین تقرّب، اى آن‏که نیکى تنها از سوى او خواسته شده، و تنها در آنچه نزد اوست رغبت شده است، از تو مى‏خواهم خواهش جرم‏پیشه معصیت‏کارى که گناهانش او را هلاک نموده، و عیوبش او را به اسارت کشیده، پس عادتش بر گناه طولانى شد، و امورش با بلاهاى سخت به هم آمیخت، از تو مى‏خواهد: توبه و خوبى بازگشت، کنده شدن از گناه، رهایى جانش از آتش، گذشت از آنچه بر گردن اوست، زیرا مولاى من تو بزرگ‏ترین آرزو و امید او هستى. خدایا! از تو مى‏خواهم به حق مسائل شریفت، و وسایل والایت، که مرا در این ماه به رحمت گسترده است، و نعمت تقسیم شده‏ات فروگیرى، و نفسى به من عنایت کنى که به آنچه روزى‏اش نموده‏اى قناعت‏ 

ورزد تا گاهى که به گور درآید و به آخرت رسد، و به آنچه عاقبت اوست بازگردد.

هفتم: و نیز شیخ از جناب ابو القاسم بن روح رضى الله عنه که نایب خاص حضرت صاحب الامر (عج) است روایت کرده: که فرمود:

در ماه رجب در هر زیارتگاهى از زیارتگاههاى شریف که باشى به این زیارت صاحب مزار را زیارت کن. پس چون وارد حرم مى‏شوى بگو:

سپاس خدا را که ما را در ماه رجب در محضر اولیایش حاضر کرد، و آنچه را که از حق ایشان بر ما فرض بود واجب فرمود، و درود خدا بر محمّد برگزیده خدا، و جانشینان پرنجاتبخش، خدایا! چنان‏که ما را به محضر ایشان حاضر نمودى، به وعده آنها در حق ما وفا کن، و ما را به جایگاه ورود آنان و فیض وجودشان وارد فرما، بى‏آنکه از ورود به خانه همیشگى و بهشت جاوید رانده شویم، و سلام بر شما، من به قصد شما آمده‏ام و در خواهش و حاجتم به شما تکیه کردم، حاجتم آزادى‏ام از دوزخ و جاى گرفتن در کنار شما در خانه ابدى است، هرماه با پیروان نیکوکارتان، و سلام بر شما به خاطر شکیبایى‏تان، چه نیکوست این خانه آخرت، من خواهنده و آرزومند شمایم در آنچه اختیار و تغییرش به دست شماست.

تنها «به وسیله شما» شکستگى جبران شود و بیمار درمان پذیرد، و آنچه را رحم‏ها بیفزاید و کم کنند انجام پذیرد، من به راز شما ایمان دارم و به گفتارتان تسلیمم، و خدا را به شما سوگند مى‏دهم در اینکه از حرم شما بازگردم به همراه حاجاتم و رواشدن آنها و به امضا رسیدنشان و موفقّانه برآمدنشان و دور شدن سختى‏هاى آنها و به همراه کارهایم نزد شما و اصلاح آنها، و سلام بر شما سلام وداع‏کننده‏اى حوایجش را به شما سپرده، از خدا مى‏خواهد دوباره به سوى شما بازگردد، و راهش با جانب شما قطع نشود، و اینکه خدا مرا برگرداند 

از محضر شما به بهترین وجه و با دستى پر، به جایى سرسبز، و زیستگاهى خوش و گسترده و راحت و آسوده، تا رسدن مرگ و بهترین سرانجام، و جایگاهى در ناز و نعمت ازلى، و زنگى آینده ابدى، و خوردنیهاى مداوم، و نوشیدن شراب طهور، و آب گوارا، نوشیدن چند بار و یکبار، که از نوشیدنش خستگى و ملالى دست ندهد و رحمت خدا و برکات و تحیّاتش بر شما، تا بازگشتم به محضر شما، و رستگارى در حکومتتان، و محشور شدن در زمره شما، و رحمت خدا و برکت و درودها و تحیّاتش بر شما، و او ما را بس است و نیکو وکیلى است.

هشتم: سیّد ابن طاووس از محمّد بن ذکران که معروف به سجّاد است چه آنقدر سجده کرد و در حال سجده گریست که نابینا شد روایت کرده که گفت: به امام صادق علیه السّلام عرض کردم فدایت شود این ماه ماه رجب است مرا در این ماه دعایى تعلیم کن که حق تعالى مرا به آن سود بخشد، حضرت فرمود: بنویس «بسم اللّه الرّحمن الرّحیم» و در هر روز از رجب در صبح و شام پس از نمازهاى روزوشب بگو: اى آن‏که هر خیرى را از او امید دارم، و از خشمش در هر شرّى ایمنى جویم، اى آن‏که در برابر عبادت اندک مزد بسیار عطا مى‏کند، اى آن‏که به هرکه از او بخواهد مى‏بخشد، اى آن‏که به هرکه از او نخواهد و او را نشناسد نیز مى‏بخشد، عطایش از روى مهربانى و رحمت است، با درخواستم از تو همه خیر دنیا و خیر آخرت را به من عنایت کن، و با درخواستم از تو همه شره دنیا و شره آخرت را بازگردان، زیرا آنچه را تو عطا کردى کاستى ندارد، و از احسانت بر من بیفزاى اى کریم. راوى گفت: حضرت محاسن (موهاى صورت) شریف خود را در پنجه چپ گرفت و این دعا را با حالت درماندگى و زارى همراه حرکت دادن انگشت اشاره دست راست خواند، و پس از این گفت: 

اى داراى بزرگى و بزرگوارى، اى داراى بخشش و جود، اى داراى عطا و کرم، محاسنم را بر آتش دوزخ حرام کن. نهم: از پیامبر روایت شده: هرکه در ما رجب صد مرتبه بگوید:

آمرزش مى‏خواهم از خدایى که معبودى جز او نیست، اوست یگانه، برایش شریکى نمى‏باشد، و به سوى او باز مى گردم. و آن را با صدقه به انجام رساند، حق تعالى پایان کارش را ختم به رحمت و آمرزش کند، و هرکه چهارصد مرتبه بگوید: ثواب شهادت صد شهید را براى او بنویسد.

دهم: و نیز از آن حضرت روایت شده: هرکه در ماه رجب هزار مرتبه بگوید: معبودى جز خدا نیست، خداى عزّتمند پرشکوه صد هزار کار نیک براى او ثبت کند، و برایش صد شهر در بهشت بنا کند.

یازدهم: روایت شده، هرکه در ماه رجب به هنگام صبح، هفتاد مرتبه، و در زمان پسین (شامگاه) هم هفتاد مرتبه بگوید: از خدا آمرزش مى‏طلبم و به او باز مى‏گردم و چون به پایان رساند، دستها را بلند کند و بگوید:

خدایا مرا بیامرز و توبه‏ام را بپذیر پس اگر در ماه رجب از دنیا برود، خدا از او خشنود باشد و به برکت ماه رجب، آتش دوزخ با او تماس نگیرد.

دوازدهم: در همه این ماه هزار مرتبه بگوید: از خداى داراى بزرگى و بزرگوارى، از همه گناهان و گنهکاریها، آمرزش مى‏جویم. تا خداى مهربان او را بیامرزد.

سیزدهم: سیّد ابن طاووس در کتاب «اقبال» از حضرت رسول صلى اللّه علیه و آله براى خواندن سوره‏ «قل هو اللّه احد» در ماه رجب ده هزار مرتبه، یا هزار مرتبه، یا صد مرتبه فضیلت بسیار نقل کرده، و نیز روایت کرده: هرکه در روز جمعه ماه رجب صد مرتبه سوره توحید را بخواند، در قیامت برایش نورى پدید مى‏آید که او را به بهشت راهنمایى کند.

چهاردهم: سیّد روایت کرده: هرکه در ماه رجب یک روز روبه بدارد، و چهار رکعت نماز بگذارد و به این ترتیب که در رکعت‏ 

اوّل صد مرتبه «آیه الکرسى» بخواند و در رکعت دوّ دویست مرتبه سوره توحید، نمى‏میرد تا مقامش را خود در بهشت ببیند، یا دیگرى براى او ببیند.

پانزدهم: و نیز سیّد از پیامبر روایت کرده: هرکه در روز جمعه ماه رجب بین نماز ظهر و عصر چهار رکعت نماز بخواند به این صورت که در هر رکعت یکبار سوره «حمد» و هفت بار «آیه الکرسى» و پنج مرتبه «سوره توحید» سپس ده بار بگوید:

آمرزش مى‏خواهم از خدایى که معبودى جز او نیست و از او درخواست توبه دارم.

حق تعالى براى او از روزى که این نماز را خوانده تا روزى که از دنیا برود براى هر روز هزار کار نیک بنویسد، و در عوض هر آیه‏اى که خوانده است شهرى در بهشت از یاقوت سرخ، و به جاى هر حرف قصرى در بهشت از گوهر سپید عطا کند، و براى او زنان زیباروى بهشتى را به همسرى او درآورد و از او خشنود گردد بى‏آنکه برایش خشمى به دنبال داشته باشد، و در زمره عبادت‏کنندگان به شمار آید، و سرانجام او را به سعادت و آمرزش پایان دهد … تا آخر حدیث.

شانزدهم: سه روز این ماه را که پنجشنبه و جمعه و شنبه باشد روزه بدارد، زیرا روایت شده: هرکه در یکى از ماههاى حرام این سه روز را روزه بدارد، حق تعالى براى او ثواب نهصد سال عبادت را مى‏نویسد.

هفدهم: در تمام ماه رجب شصت رکعت نماز بخواند در هر شب دو رکعت به این ترتیب که در هر رکعت یک مرتبه سوره «حمد» و سه مرتبه‏ «قل یا ایّها الکافرون» و یک مرتبه سوره توحید بخواند، و چون سلام دهد دستها را بلند کرده و بگوید: معبودى جز خدا نیست، یگانه و بى‏شریک است، فرمانروایى و سپاس مخصوص اوست زنده مى‏کند و مى‏میراند و او زنده‏اى است که هرگز نمى‏میرد، خیز تنها به دست اوست، و او بر هر کارى توانا است، و بازگشت همه به سوى اوست، و جنبش و نیرویى نیست جز به عنایت او، خداى برتر و بزرگ، خدایا! بر محمّد پیامبر درس ناخوانده و خاندانش درود فرست. 

سپس دستها را به صورت خویش بمالد، از پیامبر روایت شده، هرکه این عمل را بجا آورد، خدا دعایش اجابت کند، و پاداش شصت حج و شصت عمره را به او عطا فرماید.

هجدهم: از پیامبر صلى اللّه علیه و آله روایت شده: هرکه در یک شب از ماه رجب، در دو رکعت نماز صد مرتبه سوره توحید بخواند مانند کسى است که ر راه خدا صد سال روزه گرفته و حق تعالى براى این عمل صد قصر در بهشت به او مرحمت فرماید، هر قصرى در جوار پیامبرى از پیامبران علیهم السّلام.

نوزدهم: و نیز از آن حضرت روایت شده: هرکه در یک شب از شبهاى رجب ده رکعت نماز بجاى آورد به این ترتیب که در هر رکعت سوره «حمد» و یک بار «قل یا ایّها الکافرون»و سه بار سوره توحید را بخواند حق تعالى هر گناهى که پیش از آن مرتکب شده بیامرزد. تا آخر حدیث.

بیتم: علّامه مجلسى در کتاب «زاد المعاد» فرموده: از حضرت امیر المؤمنین علیه السّلام روایت شده: حضرت رسول صلى اللّه علیه و آله فرمود: هرکه در هر شب و هر روز ماههاى رجب، شعبان و رمضان، هر یک از «حمد» و «ایه الکرسى» و «قل یا ایّها الکافرون» و «قل هو اللّه احد» و «قل اعوذ بربّ الفلق» و «قل اعوذ بربّ النّاس» را سه مرتبه قرائت کند و سه مرتبه بگوید: منزّه است خدا و سپاس خداى را و معبودى جز خدا نیست و خدا بزرگ‏تر از هرچیز است و جنبش و نیرویى جز به خدا نیست، خداى برتز و بزرگ و سه مرتبه بگوید: خدایا درود فرست بر محمّد و خاندانش و سه مرتبه: با رخدایا مردان و زنان مؤمن را ببخش و بیامرز و چهارصد مرتبه: از خدا آمرزش مى‏جویم و به سوى او مى‏پویم خداى تعالى گناهانش را بیامرزد، هرچند به عدد قطره‏هاى باران و برگ درختان و کف روى آب دریاها باشد، تا آخر حدیث. و نیز علّامه مجلسى فرموده که در هر شب از شبهاى این ماه هزار مرتبه گفتن «لا اله الّا اللّه» (معبودى جز خدا نیست) وارد شده. بدان‏که اولین شب جمعه ماه رجب را «لیله الرغاب» (یعنى شب دلدادگان) مى‏گویند و براى آن عملى با فضیلت بسیار از حضرت رسول صلى اللّه علیه و آله وارد شده که آن را سیّد در کتاب «اقبال» و علّامه حلى در «اجازه بنى زهره» نقل کرده‏اند، بعضى از 

فضیلت آن اینکه به سبب انجام آن گناهان بسیار آمرزیده مى‏شود، و نیز نمازى در آن وارد شده که هرکه آن را به جاى آورد هنگام شب اوّل قبرش حق تعالى ثواب آن را به نیکوترین صورت و با روى گشاده و درخشان و زبانى گویا به سوى او مى‏فرستد، پس به او مى‏گوید: اى حبیب من تو را بشارت باد که از هر شدّت و سختى نجات یافتى، بنده مى‏گوید تو کیستى؟ به خدا سوگند من چهره‏اى زیباتر از چهره تو ندیدم، و سخنى شیرین‏تر از سخن تو نشنیدم، و بویى بهتر از بوى تو نبوییدم!! پاسخ میدهد: من ثواب آن نمازم که در فلان شب، از فلان ماه، از فلان سال به جاى آوردى امشب نزد تو آمدم تا حقّت را ادا کنم، و مونس تنهایى تو باشم، و هراس را از تو برگیرم و هنگامى‏که در صور (شیپور قیامت) دمیده شود، در عرصه قیامت سایه‏اى بر سرت خواهم افکند، پس خوشحال باش که خیر هرگز از تو جدا نخواهد شد. کیفیت این نماز چنین است:

اولین پنجشنبه ماه رجب را روزه مى‏دارى، چون شب جمعه داخل شود، ما بین نماز مغرب و عشا، دوازده رکعت نماز بجاى مى‏آورى، هر دو رکعت با یک سلام به این ترتیب که در هر رکعت یک مرتبه سوره «حمد» و سه مرتبه «سوره قدر» و دوازده مرتبه «سوره توحید» مى‏خوانى و هنگامى که از نماز فارغ شدى هفتاد مرتبه مى‏گویى:

خدایا! بر محمّد پیامبر درس ناخوانده و خاندانش درود فرست سپس به سجده مى‏روى و هفتاد مرتبه میگویى:

پاک و منزّه است پروردگار فرشتگان و روح آنگاه سر از سجده بر مى‏دارى و هفتاد مرتبه مى‏گویى:

پروردگارا! مرا بیامرز و بر من مهرورز و از آنچه از من مى‏دانى بگذر، تو خداى برتر و بزرگترى دوباره به سجده مى‏روى و هفتاد مرتبه مى‏گویى: پاک و منزّه است پروردگار فرشتگان و روح سپس حاجت خود را مى‏طلبى که به خواست خدا برآورده خواهد شد. آگاه باش زیارت حضرت رضا علیه السّلام در ماه رجب مستحب است، و انجام آن در این ماه امتیاز خاصى دارد، همانگونه که انجام عمره در ماه رجب فضیلت دارد تا جایى که روایت شده انجام آن‏ 

در این ماه، در فضیلت همتاى حج است و نیز نقل شده: حضرت سجاد علیه السّلام در ماه رجب به عمره مشرّف شده بود، و شب و روز نزد کعبه نماز مى‏خواند، و در حالى که پیوسته در سجده بود این ذکر از زبان ایشان شنیده مى‏شد:

گناه از بنده‏ات بزرگ شده، پس بگذر گذشت از سوى تو زیبا باشد.

فرزین نجفی پور : مسئول هیئت زمینه ساز ظهور حضرت مهدی عج

 

درباره ی فرزین نجفی پور

پژوهشگر برتر کشور در چند سال متوالی - مخترع برتر کشور - ثبت 61 اختراع کاربردی در زمینه های کشاورزی، آبیاری، الکترونیک، رباتیک و هوا فضا - دارای مدرک کارشناسی ارشد - ارایه بیش از 100 مقاله علمی - دریافت دهها تندیس ویژه علمی - دریافت بیش از 150 تقدیر نامه از وزارت خانه ها و مراکز علمی و پژوهشی - برپایی بیش از 150 نمایشگاه تخصصی اختراعات - پیشگام در دفاع سایبری عملی از حریم جمهوری اسلامی ایران

همچنین ببینید

فراخوان برای ساخت کلیپ مختص سایت ماکزیمم تکنیک با جایزه هر ماهه برای یک کلیپ

بدینوسیله فراخوان تهیه کلیپ ویژه سایت ماکزیمم تکنیک توسط تمامی کابران سایت اعلام میگردد. شرایط ساخت ...